Din, hariçten okunan bir gazel gibi insana dışardan, üstten dikte edilen emirler manzumesi değil, aksine din insaniyetimizi yaşayabilmenin bir vesilesidir, vasıtasıdır ve bir yardımcısıdır. Yani din, hariçten dikte edilen emirleri 'zoraki' yapmaya çalıştığımız bir kurum değil, aksine din 'içimizdeki çağrışımların' bir gereğidir. Yani din, içimizdeki duygu, düşünce, kabiliyet ve istidatlarımızı varmak istedikleri noktalara ulaşabilmelerini temin etmek için dışardan uzatılan bir yardım elidir. Yoksa hariçten dikte edilen ve yapmak zorunda kaldığımız emirler bütünü değildir.